Met de afname van de bijenpopulatie in het achterhoofd, hebben Japanse onderzoekers een minuscule drone omgebouwd tot ‘honingbij’. Dankzij een speciale plakkerige gel kan de drone stuifmeel oppakken en afgeven.

Chemicus Eijiro Miyako was in 2007 op zoek naar vloeistoffen die elektriciteit konden geleiden. Één van de gels die hij maakte, zo kleverig als haargel, werd door hem als mislukking gezien. Acht jaar later, tijdens het opruimen van het lab, kwam hij in een fles zonder dop de gel weer tegen: nog steeds even plakkerig en vloeibaar.

Minidrone

Met het bijenprobleem in gedachten, ging Miyako met huisvliegen en mieren onderzoeken of de gel geschikt zou zijn om stuifmeel op te pakken. Hij smeerde de gel op vliegen en mieren, en liet ze door een bak met tulpen bewegen. De insecten mét gel hadden een grotere kans om stuifmeel op hun lichaam te hebben. Bovendien leek de gel een camouflerend effect te hebben op de vliegen, omdat de gel van kleur veranderde afhankelijk van welke lichtbron erop schijnt.

De volgende stap was om een klein, vliegend apparaat te zoeken. Uiteindelijk werd dat een kleine drone die ongeveer $100 kostte. De gel zomaar op de onderkant van het apparaat smeren, zou niet effectief genoeg werken. Daarom gebruikte Mayiko en zijn collega’s paardenharen om het pluizige uiterlijk van een hommel na te bootsen. Die haren creëren meer oppervlak voor het stuifmeel om aan vast te plakken.

Landbouw

Uit vliegtests met de bijendrone blijkt dat het kleine apparaatje inderdaad bloemen kan bestuiven. Zonder de gel en paardenharen lukt dat niet. De drone is in zijn huidige vorm nog verre van bruikbaar. Het onderzoek van Mayiko is voornamelijk bedoeld als eerste stap in de richting van een oplossing voor de afname van de bijenpopulaties. Drones zouden gebruikt kunnen worden om onze gewassen te bestuiven, zodat er minder druk op de bijen ligt en zij zich meer kunnen concentreren op het maken van honing.

Bron: Chem, Chechetka et al.: "Materially engineered artificial pollinators"