Is het dom om alles wat je doet via internet en sociale media met de wereld te delen? Pieter Jonker, hoogleraar Vision Based Robotics aan de TU Delft, vindt van wel. ‘Het internet vergeet niets. Ieder stukje informatie dat jij ooit online hebt onthuld is er nog, ook dingen waaraan je nu liever niet wordt herinnerd. Plus wat anderen over je hebben gedeeld en opgeslagen.’

Bedrijven en overheden slaan allerlei informatie over je op. Aan foto’s die je met een smartphone neemt zitten vaak exacte tijd- en plaatsgegevens. Google glass zorgt straks dat je op elk moment gefilmd kunt worden zonder het te weten. Met gezichtherkenningssoftware kan iemand in een mum van tijd alle informatie over jou bij elkaar verzamelen. Enzovoort.

Niet iedereen ziet daar een probleem in, zegt Jonker. ‘Sommige mensen zijn echt voor maximale openheid en transparantie; die vinden dat ze niets te verbergen hebben. Maar ze vergeten hoe makkelijk er onbegrip ontstaat, bijvoorbeeld tussen mensen uit culturen met verschillende normen en waarden. Dat jij vindt dat je niets verkeerd hebt gedaan, wil niet zeggen dat iedereen er zo over denkt.’ Nog afgezien van totalitaire regimes die niet gediend zijn van “staatsondermijnende” of “moreel verwerpelijke” activiteiten.

Zelf zit Pieter Jonker niet op Facebook en heeft hij zijn LinkedIn-account onlangs opgeheven. Des te verwonderlijker dus dat hij bezig is met een project dat tot doel heeft om nou juist ieder restje privacy overboord te zetten: MeMachine. In zijn college op de Lowlands University, vrijdag 16 augustus om 13.45 uur, geeft hij het publiek de primeur. Een eerste blik op een bijzonder pak, dat barstensvol sensoren zit. Wat is het voor iets?

‘MeMachine is een project waarin onder meer de TU Delft, UvA en de Universiteit Leiden samenwerken, dat draait om de vraag: wat doet totale openheid met je, en wat doet het met de mensen om je heen? Hoe verandert het de samenleving? Het pak is daar een heel tastbaar onderdeel van. Het meet van alles en deelt dat in real time via internet met de hele wereld. En omgekeerd krijgt de buitenwereld ook invloed op de drager van het pak.’ We gaan niet te veel over die demonstratie zeggen, spreek ik met Jonker af. Wie meer wil weten, moet naar het college kijken. En het interview lezen dat ik aansluitend op Lowlands zal houden met Monique Nolte, drijvende kracht achter MeMachine.

Big brother, het eerste tv-programma waarbij deelnemers 24 uur lang met camera’s werden bespied, was in elk geval een oase van privacy vergeleken bij zo’n pak dat meer van je laat zien dan je zelf weet. Jonker gaat laten zien wat het doet, hoe het werkt en heeft het dan over de maatschappelijke impact die hij verwacht van de toenemende transparantie. Hoog tijd dat iedereen daar over gaat nadenken en discussiëren, vindt hij.

En daar stopt hij niet. Hij voorziet dat mens en techniek steeds verder geïntegreerd zullen raken, met bijvoorbeeld software die je geheugen een handje helpt, een exoskelet dat je bewegingen kan versterken of zelfs helemaal overnemen en natuurlijk een permanente verbinding met het internet. Wordt de mens zo een soort robot? Hij verwacht in elk geval dat robotbouwers, of robots zelf, veel zullen kunnen leren van alle informatie die zo beschikbaar komt.