Nieuwsbrief

Blijf wekelijks op de hoogte van het beste uit De Kennis van Nu en het laatste nieuws!

MELD JE AAN
snoep

Suikerindustrie gebruikte soortgelijke misleidende tactieken als tabaksindustrie, blijkt uit opgedoken historische documenten.

Eind jaren zestig en begin jaren zeventig had de suikerindustrie in de VS een flinke vinger in de pap van het wetenschappelijk onderzoek naar tandbederf. Hoewel de suikerindustrie al in 1950 het wetenschappelijke bewijs had aanvaard dat suiker de oorzaak is van tandbederf, deed deze industrie er alles aan om tandbederf niet terug te dringen via de meest voor de hand liggende aanpak: het beperken van de suikerconsumptie.

In plaats daarvan sponsorden ze wetenschappelijk onderzoek om samen met de voedingsindustrie alternatieve aanpakken te ontwikkelen. Zo financierden ze onderzoek naar de ontwikkeling van enzymen die tandplak tegengaan en zelfs onderzoek naar een vaccin tegen tandbederf. De meeste van deze onderzoeken leverden niets bruikbaars op. Onderzoekers van de University of California San Francisco (UCSF) publiceerden deze bevindingen in PLOS Medicine van 10 maart.

Privécollectie
Bij toeval vonden Amerikaanse wetenschappers in de bibliotheek van de Universiteit van Illinois documenten uit de privécollectie van een overleden hoogleraar organische scheikunde, Roger Adams. Adams was lid geweest van de Sugar Research Foundation (SRF) en adviseur van de International Sugar Research Foundation (ISRF). Adams had onder andere de correspondentie bewaard met vertegenwoordigers van de suikerindustrie, maar ook verslagen van bijeenkomsten en andere relevante rapporten uit de periode 1959-1971.

Uit deze documenten blijkt verder dat de suikerindustrie nauw samenwerkte met de National Institute of Health (NIH) om alternatieve strategieën tegen tandbederf te ontwikkelen. Nota bene de NIH zelf had in 1969 geconcludeerd dat het terugdringen van suikergebruik weliswaar theoretisch mogelijk was, maar praktisch niet haalbaar. Een merkwaardig standpunt voor een gezondheidsinstituut. Bovendien bewijst het terugdringen van het roken in de afgelopen decennia dat verandering van ingesleten, maar schadelijk gedrag wel degelijk praktisch haalbaar is.

In 1971 ging in de VS het National Caries Program van start, een wetenschappelijk onderzoeksprogramma om tandbederf tegen te gaan. De suikerlobby slaagde er in om haar stempel te drukken op bijna tachtig procent van dat programma.

Wake-up call
De tactieken van de suikerindustrie leken in de jaren zestig en zeventig opvallend veel op die van de tabaksindustrie, zegt Stanton Glantz, mede-auteur van het artikel in een persbericht van UCSF: “Onze bevindingen zijn een wake-up call voor iedereen die werkzaam is op het terrein van de volksgezondheid. Zij moeten inzien dat de suikerindustrie, net zoals de tabaksindustrie, haar eigen financiële belang boven het belang van de volksgezondheid stelt.”

Hoewel de tijden wel degelijk zijn veranderd, merken de auteurs op dat ook tegenwoordig de suikerindustrie oplossingen voor tandbederf nog steeds niet wil zoeken in het terugdringen van de suikerconsumptie. En dat terwijl we inmiddels weten dat te veel suiker niet alleen slecht is voor de tanden, maar ook voor het hart en de lever en dat het de kans op diabetes vergroot.
 

C. Kearns, S. Glantz en L. Schmidt. Sugar Industry Influence on the Scientific Agenda of the National Institute of Dental Research’s 1971 National Caries Program: A Historical Analysis of Internal Documents. PLOS Medicine, 10 maart 2015.