Nieuwsbrief

Blijf wekelijks op de hoogte van het beste uit De Kennis van Nu en het laatste nieuws!

MELD JE AAN

De eerste week van de expeditie viert DKVN een witte kerst op op onderzoeksbasis Rothera. Vanaf de basis doet het DKVN-team verslag van hun poolexpeditie.

Aangekomen op de basis

Na de aankomst in Chili en het bezoekje aan een leuke charmante Chileense tandarts 'doctor Filling' (Bart heeft het nog steeds over haar), zijn we op een totaal andere wereld aangekomen. Zo onwaarschijnlijk mooi en ongerept. Het is moeilijk te beschrijven, maar je voelt, ruikt en proeft dat de lucht hier zo puur en schoon is. De waanzinnige ijsbergen, de prachtige kleuren, de besneeuwde bergtoppen. De zeeolifanten die boeren, ruften, grommen en zuchten, de pinguïns die opeens voor je neus opduiken en tegen je praten. Heel bijzonder.

Eigenlijk begon het avontuur al op het moment dat we op het vliegveld in Punta Arena stonden. Het was 's ochtends spannend of we wel konden vliegen. Stef Bokhorst, de bioloog die met ons meereisde, had al gezegd dat we op niks konden rekenen deze reis. Het had zomaar gekund dat het vliegtuig niet zou gaan, want alleen met goed zicht konden we naar Antarctica vliegen. Er is immers geen radar op Rothera en de piloten kunnen alleen visueel landen. In het ergste geval kon dat betekenen dat we dagen hadden moeten wachten. "Je moet geduldig zijn. Niet te veel willen", waarschuwde Stef ons al. En dat is nogal lastig voor mij, als regisseur: niet te veel willen...

Maar we gingen wel degelijk, en opeens belandden we in een soort rollercoaster. Voor we het wisten, zaten we in een knalrood soort van Suske-en-Wiskevliegtuigje met propellormotoren. Een paar wetenschappers en wij zaten achterin het vliegtuig, met voor ons een enorme berg bagage. Het was heel bewolkt, maar toen we eenmaal door de wolken heen waren, leek het wel alsof je keel dichtgeknepen werd en je stembanden verlamd waren. Niets van wat ik ooit gezien of meegemaakt heb, lijkt op dit stukje van Antarctica. Je bent gewoon sprakeloos van wat je ziet.

We kregen na aankomst allerlei briefings en cursussen. Veiligheid en strikte regels beheersen het leven op Rothera. Er mag echt niks fout gaan want ze zijn als de dood dat je geëvacueerd moet worden naar een ander continent. Maar nu weer verder!​ Heel veel groeten vanaf Antarctica!

Saskia van Leeuwen, regisseur.

Bart aan de telefoon vanuit Rothera

Onderzoeksbasis Rothera

Rothera is de onderzoeksbasis van de British Atlantic Survey. Sinds 1975 wonen en werken hier het hele jaar door wetenschappers aan hun onderzoek. Onder hen zijn ook Nederlanders. In de antarctische zomer - van november tot maart - bestaat de groep uit meer dan honderd biologen, ecologen, geologen en meteorologen.

Kijk hoe het er op dit moment aan toe is op de basis via deze webcam.

Op Rothera zijn enorme voedsel- en drankvoorraden voor het geval dat de basis afgesloten raakt van de buienwereld. Er is genoeg voorraad voor 100 man om het 1,5 jaar uit te houden. Er is ook een zeecontainer vol bier! 

Al het voedsel en drinken moet per boot worden aangeleverd. Als zo'n schp gelost moet worden, helpt iedereen op het onderzoeksstation een handje mee. Drinkwater wordt ter plekke gemaakt. Hoewel het voor de hand ligt om sneeuw en ijs te smelten, kost het minder energie om het zoute zeewater te filteren.

Al het afval van Rothera wordt verbrand, en de as wordt met de boot afgevoerd. Afvalwater uit de wc's en douches wordt gezuiverd, alvorens het in de oceaan wordt geloodst.